1. Henry Miller Morgan Marker. Inscription. On August 25, 1895, Henry Miller Morgan was born in Tyler's St. Louis community to Henry and Alice Ingram Morgan. He attended school in the St. Louis community, completing his education at East Texas Academy, which later became Butler College. He is listed as a barber in Tyler's 1918 city directory. Henry Miller on Writing. Henry Miller. New Directions Publishing, 1964 - Language Arts & Disciplines - 216 pages. Some of the most rewarding pages in Henry Miller's books concern his self-education as a writer. He tells, as few great writers ever have, how he set his goals, how he discovered the excitement of using words, how the books he read The individual who can adapt to this mad world of to-day is either a nobody or a sage. In the one case he is immune to art and in the other he is beyond it.”. 41 quotes have been tagged as henry-miller: Henry Miller: ‘The one thing we can never get enough of is love. And the one thing we never give enough of is Genealogy for Henry H "Big Henry" Miller (1782 - 1868) family tree on Geni, with over 245 million profiles of ancestors and living relatives. People Projects Discussions Surnames Henry Miller (actor) (1858–1926), English-born American actor. Henry Miller (IBEW) (1858–1896), first Grand President of the International Brotherhood of Electrical Workers. Henry J. F. Miller (1890–1949), demoted United States Army Air Corps major general. Henry Miller (clinician) (1913–1976), former Vice-Chancellor at Newcastle Charles Henry Miller III, age 63, passed away on August 5, 2019 at York Hospital. He was the loving companion of Dawn M. Chaney; they shared 15 years together. Charles was born in York on March 3, 1956 and was the son of the late Charles H. Miller Jr. and Naomi E. (Nace) Miller. He graduated from York Vo-Tech class . Pozostałe ogłoszenia Znaleziono 27 ogłoszeń Znaleziono 27 ogłoszeń Twoje ogłoszenie na górze listy? Wyróżnij! Henry James "Daisy Miller & other stories" książka Książki » Literatura 10 zł Siemianowice Śląskie 24 lip "Daisy Miller" Henry James Książki » Literatura 8 zł Tychy 23 lip Tropic of cancer/ Henry Miller Książki » Pozostałe 28 zł Krosno 23 lip Daisy Miller Henry James Książki » Literatura 1,30 zł Baniocha 23 lip James Henry „Daisy Miller” Książki » Literatura 10 zł Poznań, Jeżyce 22 lip Henry Miller - Zwrotnik Raka Książki » Literatura 25 zł Suwałki 22 lip Daisy Miller and Other Stories Henry James Wordsworth Classics Książki » Literatura 5 zł Wrocław, Psie Pole 22 lip Książka Klimatyzowany koszmar - Henry Miller Książki » Literatura 69,90 zł Kraków, Dębniki 20 lip Książka Kolos z Maroussi - Henry Miller Książki » Literatura 55 zł Kraków, Dębniki 20 lip Książka Plexus - Henry Miller Książki » Literatura 69 zł Kraków, Dębniki 20 lip Henry Miller Sexus Różoukrzyżowanie tom I Książki » Literatura 35 zł Radom 20 lip Henry Miller - Różoukrzyżowanie. Plexus Książki » Literatura 35 zł Warszawa, Wilanów 18 lip Henry Miller, “The Colossus of Maroussi” - j. angielski Książki » Literatura 70 zł Warszawa, Białołęka 18 lip Henry Miller Zwrotnik raka Książki » Literatura 10 zł Rzeszów 15 lip Henry James Daisy Miller Opowiadania Książki » Literatura 6 zł Sulęcin 15 lip Tropic of Capricorn Henry Miller Książki » Książki naukowe 30 zł Konin 14 lip Henry James Daisy Miller Książki » Literatura 2 zł Goleniów 12 lip Korespondencja 45 lat przyjaźni Blaise Cendrars, Henry Miller Książki » Literatura 10 zł Warszawa, Żoliborz 9 lip Henry Miller - Nexus Książki » Literatura 45 zł Łódź, Górna 8 lip Blaise Cendrars - Henry Miller - Korespondencja Książki » Poradniki i albumy 30 zł Toruń 7 lip Henry James Daisy Miller Książki » Literatura 3 zł Poznań, Stare Miasto 5 lip Daisy Miller; Henry James Książki » Literatura 2 zł Pabianice 5 lip Henry Miller - Noce miłości i śmiechu / pierwsze wydanie 1988 Książki » Literatura 20 zł Do negocjacji Warszawa, Mokotów 4 lip Zwrotnik raka, Henry Miller Książki » Literatura 10 zł Wrocław, Śródmieście 2 lip Henry Miller Różoukrzyżowanie trylogia, komplet !!! Książki » Literatura 139 zł Warszawa, Praga-Północ 1 lip Książka Henry James Daisy Miller i inne opowiadania Książki » Literatura 7 zł Legionowo 1 lip Pamiętać by pamiętać - Henry Miller Książki » Literatura 20 zł Warszawa, Praga-Południe 30 cze Historia literatury zanurzona jest w oceanie alkoholu. Alkoholowa była literatura światowa i polska. Obie trudno wyobrazić sobie bez takich postaci, jak Henry Miller, Wieniedikt Jerofiejew, Marek Hłasko czy Jerzy Pilch, zaś ich książki bez alkoholu nie byłyby takie same, a może nawet byłyby niemożliwe. Oto druga część artykułu “Pisarze i alkohol”. Henry Miller (1891 – 1980) Henry Miller przybył do Paryża na początku lat 30. Minął okres, kiedy nad Sekwaną rozkwitał kwiat amerykańskiej bohemy z Hemingwayem, Scottem i Zeldą Fitzgeraldami oraz Gertrudą Stein na czele. Miller głodował, imał się dorywczych prac, przepijał wypłaty, naciągał napotkanych ziomków na pieniądze i pisał. Swoje paryskie przygody (również te seksualne) zawarł w kontrowersyjnym „Zwrotniku Raka”. Książka została uznana za pornograficzną i była zakazana w USA aż do 1964. Promiskuityzm często idzie w parze z alkoholem. Autor „Sexusa” szczególnie upodobał sobie Benedictine, francuski likier na bazie koniaku składający się z 27 odmian ziół. W „Plexusie”, drugiej części cyklu „Różoukrzyżowanie”, Miller opisał kilka przepisów na swoje ulubione „drinki” z wykorzystaniem benedyktynówki. Oto jeden z nich: Preludium do orgii Składniki: Benedictine, Miller, Mona, Ulric, Marjorie, francuskie lody, whisky Instrukcja: Ten prosty drink zawiera parę małżeńską, przyjaciela i przyjaciółkę. Obierz składniki z ubrań i pozwól im cieszyć się posiłkiem w negliżu. Niech francuskie lody swobodnie pławią się w benedyktynce i whisky; serwuj je natychmiast po obiedzie. To normalne, jeśli w trakcie posiłku Marjorie bawi się członkiem Ulrica. Następnie orgia. Serwuj dla czterech. Charles Bukowski (1920 – 1994) Charles Bukowski nie był Polakiem ani nie miał bliskich polskich korzeni. Urodził się w Niemczech, jego ojciec był Amerykaninem niemieckiego pochodzenia, a matka Niemką. W dzieciństwie rodzice zwracali się do niego po niemiecku. Ale Bukowski pił jak Polak albo Rosjanin. Zaczął w wieku 13 lat i nigdy nie skończył. Jakimś cudem nie umarł na skutek choroby wrzodowej, a pewien okres w jego życiu („10 lat picia”) był jednym, nieustannym ciągiem alkoholowym. W swojej twórczości opisywał to, co widział: tanie bary, hotele wynajmowane na godziny, pijatyki, mordobicia, trudy kiepsko płatnej pracy, niewykwalifikowanych robotników, pokątnych artystów i ludzi zepchniętych na margines. W przeciwieństwie do wielu innych literatów pił rzeczy najprostsze. Na wyrafinowane drinki nie było go stać. Ulubioną mieszanką Bukowskiego był Boilermaker: kufel jasnego piwa, do którego wrzucało się whisky (razem z kieliszkiem) – popularny zestaw białej amerykańskiej klasy robotniczej. Tak Bukowski pisał o piciu w „Kobietach”: Na tym polega problem z piciem. Gdy wydarzy się coś złego, pijesz, żeby zapomnieć. Kiedy zdarzy się coś dobrego, pijesz, żeby to uczcić. A jeśli nie wydarzy się nic szczególnego, pijesz po to, żeby coś się działo. Hunter S. Thompson (1937 – 2005) Hunter Thompson wynalazł i spopularyzował styl dziennikarstwa zwany gonzo, polegający na aktywnym angażowaniu się reportera w opisywany materiał. W poetyce gonzo utrzymana jest jego najsłynniejsza powieść, „Lęk i odraza w Las Vegas”, znana dzięki ekranizacji Terry’ego Gilliama z Johnnym Deppem i Benicio del Toro (“Las Vegas Parano”). Słynny stał się passus z początkowych partii książki: Mieliśmy dwie torby trawy, 75 tabletek meskaliny, pięć znaczków LSD, pół solniczki kokainy i całą galaktykę przymulaczy i rozśmieszaczy. A także litr tequili, rumu, skrzynkę Budweisera, pół litra surowego eteru i dwa tuziny amylu. Jak widać, Thompson nie wybrzydzał specjalnie przy doborze używek. Z kolei inna jego książka, „Dzienniki rumowe”, jawi się jako wielki pean na cześć ulubionego trunku Hemingwaya. Thompson jednak najbardziej cenił sobie whisky Chivas Regal oraz bourbona Wild Turkey, podawanego na lodzie (on the rocks). Kingsley Amis (1922 – 1995) Postać Kingsley’a Amisa to doskonały przykład brytyjskiego gentlemana-buca. Konserwatysta nie z tej epoki, rasista, narcyz pełną gębą, zawodowy literat, wykładowca znamienitych uczelni, kobieciarz. Czego by nie sądzić o Amisie, to jego wkład w literaturę angielską stanowią pierwszorzędne opisy picia, upijania się i leczenia kaca. Na to ostatnie zalecał polskiego żubra (Polish bison), czyli miksturę-klina, składającą się z wódki i rosołu wołowego w proporcji 2:4, doprawioną sokiem z cytryny i czarnym pieprzem. Takie panaceum może jednak zadziałać tylko w przypadku kaca fizycznego. Wyższy typ kaca nazwał Amis kacem metafizycznym. Ten podstępny typ „syndromu dnia następnego” charakteryzuje się objawami ciężkiej depresji, smutku, niepokoju, poczucia niskiej wartości i porażki. Jeśli masz kaca metafizycznego, to jedyne, co możesz zrobić, to powiedzieć sobie, że twój obecny stan to tylko i wyłącznie kac. Może nic w tym odkrywczego, ale Amis potrafi to opisać jako coś świeżego i wyjątkowego, okraszając całość doskonałym angielskim poczuciem humoru. W książce “O piciu” (On drinking) Amis podał przepis na bardzo ciekawy drink o nazwie Lucky Jim: 12 do 15 porcji wódki, jedna porcja wermutu i dwie porcje soku z ogórków. Smacznego… Wieniedikt Jerofiejew (1938 – 1990) „Moskwa-Pietuszki” Jerofiejewa zasługuje na miano biblii literatury alkoholowej. To pozycja obowiązkowa obok utworów Amis czy “Pod wulkanem” Malcolma Lowry’ego, a nawet od nich ważniejsza. Biografia Jerofiejewa przebija nawet życiorys Bukowskiego. Dorastał w najgorszym okresie stalinowskiego ZSRR, przebywał w sierocińcach i w mrozach koła podbiegunowego, wykonywał rozmaite, czasem najgorsze, prace fizyczne. Pił na umór to, co było pod ręką. W „Moskwie-Pietuszkach” pojawiają się najdziwniejsze mikstury, które człowiek kiedykolwiek mógłby wymyślić. Balsam kanaański: denaturat, ciemne piwo, politura; Duch Genewy: woda kolońska, środek przeciwko poceniu się nóg, piwo żygulowskie, lakier na spirytusie; Łza komsomołki: lawenda, werbena, woda kolońska, lakier do paznokci, płyn do płukania ust, lemoniada; Psiakrew: piwo żygulowskie, szampon, płyn do zwalczania łupieżu, klej, płyn hamulcowy, środek owadobójczy, tytoń z cygar (dla bezpieczeństwa nie podaję proporcji). Możliwe, że powyższe „drinki” są efektem wyobraźni Jerofiejewa. Z drugiej strony, jeśli człowiek może zjeść wszystko, kiedy jest głodny, to pewnie może wszystko wypić, gdy jest spragniony. Wszyscy, oczywiście, uważają mnie za marnego człowieka. Sam też tak o sobie myślę rano i gdy jestem przepity. Nie można jednak polegać na opinii człowieka, który nic jeszcze nie wypił na kaca! Za to wieczorami na jakie wznoszę się szczyty! Na jakie wznoszę się szczyty wieczorami, jeżeli oczywiście w ciągu dnia dobrze się zaprawiłem. Polacy i Polki Jak słusznie zauważyła Justyna Sobolewska na łamach „Polityki”, polska literatura alkoholowa zawsze była wódczana. W rodzimych opisach wódka leje się strumieniami, próżno szukać bardziej wyrafinowanych trunków. Gusta postaci fikcyjnych nie różnią się przy tym od twórców. Pili wódkę Borowski, Andrzejewski, Broniewski, Hłasko, Wojaczek, Himilsbach, Tyrmand. Od kieliszka nie stroniła Maria Dąbrowska, ani też – acz ostrożniejsza – Szymborska. Pociągał też Miłosz, który wyznawał: Panie Boże, lubiłem dżem truskawkowy / I ciemną słodycz kobiecego ciała. / Jak też wódkę mrożoną… (“Wyznanie”). Marek Hłasko ponoć miał słabą głowę, ale usilnie starał się nadążać za swoim wyobrażeniem pisarza przeklętego. Piotr Wasilewski („Śladami Marka Hłaski”) przytacza anegdoty o tym, jak to Hłasko z Henrykiem Berezą wypili wspólnie litr wódki, co skończyło się dla młodszego literata izbą wytrzeźwień, z której uciekł w niemal pełnym negliżu; albo jak Hłasko, zmęczony pijaństwem, próbował przespać się na posadzce kościoła Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu i nabluzgał na księdza, który zmącił jego spokój. „Pięknych dwudziestoletnich” czyta się jak opis nieustającej balangi, zakończonej potężnym kacem moralnym. Opowiadanie „Pętla” (a później film z Gustawem Holoubkiem) pokazuje niemożność wyjścia z zaklętego koła alkoholizmu, którego przezwyciężeniem jest dopiero śmierć. O apogeum picia można oczywiście oskarżać realia Peerelu i gospodarkę permanentnych niedoborów. Byłoby to jednak zbytnie uproszczenie. Przed wojną elity piły szampana, lecz powojenna wymiana elit i znaczny niekiedy awans ludzi z warstw niższych przyniósł tradycje wyniesione spod strzechy – nie z dworu. A wódka, tradycyjna polska specjalność – zawsze była tania. Tak o Peerelu opowiadał Janusz Głowacki, naczelny kronikarz polskiego alkoholizmu: Więc się piło. Romantycznie albo tragicznie, albo antykomunistycznie, albo przez rozum. A także dla przyjemności. Dookoła bieda codzienna, chamstwo, kłamstwo, brak perspektyw. “Tylko wódka zapomnienie da” – jak śpiewał harmonista w filmie Hasa “Pętla” według opowiadania Marka Hłaski. Narzeczona zdradza – seta, nie ma na buty – sto pięćdziesiąt, cenzura zdejmuje książkę – pół litra, przyjaciel zakapuje – półtora, nasi przegrywają z Ruskimi w nogę – trzydniówka. Inaczej u Pilcha w „Pod mocnym aniołem”. Tutaj mamy już III RP, piją zdeklasowani intelektualiści, mieszający zagraniczne trunki, wciąż jednak pielęgnując tradycję „wódki z czerwoną kartką”. Peerelowskie realia „picia, żeby pić” przypomina bardziej „Bombel” Mirosława Nahacza. Za to pijackie opisy Świetlickiego z trylogii o Mistrzu wydają się autoironicznie przerysowane, nie dorównują jednak słynnemu pojedynkowi inżyniera Wilgi z przeważającymi siłami Australijczyków: (…) wszystkim było dobrze wiadomo, że Australijczycy dzierżą w Armii Renu palmę pierwszeństwa, jeśli chodzi o odporność na alkohol. Inżynier Wilga zasiadł za stołem, mając naprzeciw siebie pięciu drabów w fantazyjnych kapeluszach, jakie Australijczycy uważają za wojskowe nakrycie głowy, po czym wypił blisko trzy litry ginu, dopóki ostatni z Australijczyków nie zwalił się bełkocząc pod stół, względnie nie poczołgał się do toalety, co było dozwolone i przewidziane w regulaminie zawodów. Ten wyczyn zjednał Wildze ogromną popularność, a narodowi polskiemu wielką sławę i uznanie wśród alianckich sił zbrojnych. (Leopold Tyrmand, „Zły”) Powyższy fragment pokazuje, że zagranicą piło się co innego. Przykładem są ekspatrianci, pozbawieni dostępu do ojczyzny i wódki. Miłosz w USA przestawił się na whisky, szkocką uwielbiał też żyjący w Gwatemali Andrzej Bobkowski (Seagram’s i Canadian Club, jak pisał w liście do Giedroycia). Gombrowicz prawie nie pił alkoholu. Robił wyjątek dla Miłosza, z którym się przyjaźnił. Rita Gombrowicz wspominała: „Witold kochał Miłosza. Miłosz był z Gombrowiczem bardzo szczery, ale pełen respektu. Był młodszy, silniejszy, wyższy i przystojniejszy. Pił whisky, a Witold cierpiał po kilku kieliszkach, bo był słaby i chory”. * Historia literatury, tak dzieł, jak i ich twórców, opływa oceanem alkoholu. Wódka i inne trunki czasem pomagały w pozyskiwaniu weny, częściej jednak niszczyły talenty i życie artystów pióra. Dla nas, czytelników, pozostają czynnikiem dramatycznych lub zabawnych anegdot i przeżyć literackich. Nieliczne przykłady pokazują jednak, że literatura może obyć się bez alkoholu. Bułhakow i Lovecraft byli abstynentami i nie brakowało im wyobraźni ani weny twórczej. Przeczytaj pierwszą część tekstu “Pisarze i alkohol”. Książki, o których pisał autor Czytelnicy, tego artykułu oglądali także Home Książki Cytaty Henry Miller Dodał/a: szeoszonk Popularne tagi cytatów Inne cytaty z tagiem miłość - Nadal mnie pragniesz – stwierdził – i nadal kochasz. Nie przyznasz się do tego, ale ja to wiem. Nie bądź tchórzem Crevan! Nie bój się przyznać, że się pomyliłaś! Że nie wiesz, dlaczego Kenji chce cię tak usidlić! Zakładając ci na palec pierścionek czy obrączkę, nie wymaże z twojego serca tego, co do mnie czujesz! - Nadal mnie pragniesz – stwierdził – i nadal kochasz. Nie przyznasz się do tego, ale ja to wiem. Nie bądź tchórzem Crevan! Nie bój się przy... Rozwiń Anna Crevan Sznajder - Zobacz więcej - Wyjdź stąd! Ale już! Ty draniu! Nienawidzę cię! - Nie! Ty po prostu nie potrafisz mnie nie kochać! Kuso! Znów miał rację! Ale byłam wkurzona. - Wynoś się! Ale już! Spojrzał na mnie tak, że zadrżałam, potem wyszedł. - Wyjdź stąd! Ale już! Ty draniu! Nienawidzę cię! - Nie! Ty po prostu nie potrafisz mnie nie kochać! Kuso! Znów miał rację! Ale byłam wkurzo... Rozwiń Anna Crevan Sznajder - Zobacz więcej zamiast krzyczeć i błagać o pomoc, nieruchomieje, bo nagle dociera do mnie, że ten, kto te drzwi otworzył, nie przyszedł mi pomóc”. zamiast krzyczeć i błagać o pomoc, nieruchomieje, bo nagle dociera do mnie, że ten, kto te drzwi otworzył, nie przyszedł mi pomóc”. A. November - Zobacz więcej Inne cytaty z tagiem ludzie W życiu trafisz nieraz na ludzi, którzy mówią zawsze odpowiednie słowa w odpowiedniej chwili. Ale w ostatecznym rozrachunku musisz ich sądzić po czynach. Liczą się czyny, nie słowa. W życiu trafisz nieraz na ludzi, którzy mówią zawsze odpowiednie słowa w odpowiedniej chwili. Ale w ostatecznym rozrachunku musisz ich sądzi... Rozwiń Nicholas Sparks - Zobacz więcej Pamięć ludzka przypomina piasek pustyni - myślał Nikołaj Iwanowicz. - Liczby, daty i nazwiska drugorzędnych działaczy państwowych pozostają w niej nie dłużej niż napis zrobiony patykiem na wydmie. Piach zasypuje go bez śladu. Pamięć ludzka przypomina piasek pustyni - myślał Nikołaj Iwanowicz. - Liczby, daty i nazwiska drugorzędnych działaczy państwowych pozostają ... Rozwiń Dmitry Glukhovsky - Zobacz więcej Inne cytaty z tagiem pieniądze Dostatecznie wcześnie pojął, jaką rolę w życiu grają pieniądze: to one są środkiem umożliwiającym prowadzenie takiego życia, na jakie ma się ochotę. Kto ma pieniądze, może robić co zechce - kto ich nie ma, musi robić to, czego chcą inni. Dostatecznie wcześnie pojął, jaką rolę w życiu grają pieniądze: to one są środkiem umożliwiającym prowadzenie takiego życia, na jakie ma się... Rozwiń Andreas Eschbach - Zobacz więcej Bez wątpienia jednak na świecie żyje znacznie mniej mężczyzn posiadających fortunę niż pięknych kobiet, które na nich zasługują. Bez wątpienia jednak na świecie żyje znacznie mniej mężczyzn posiadających fortunę niż pięknych kobiet, które na nich zasługują. Jane Austen - Zobacz więcej Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie niepocieszeni i rozgniewani, a wasza miłość zdąży wygasnąć. Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie... Rozwiń Elizabeth Gilbert - Zobacz więcej Amerykański powieściopisarz, a także malarz. Najbardziej znany z powodu zerwania z istniejącymi formami literackimi i rozwijania powieści, które łączyły w sobie autobiografię, krytykę społeczną, filozoficzne refleksje, surrealistyczne, wolne skojarzenia i mistycyzm. Do jego najbardziej znaczących dzieł należą "Zwrotnik Raka" (1934), "Czarna wiosna" (1936), "Zwrotnik Koziorożca" (1939) oraz trylogia "Różoukrzyżowanie" - "Sexus" (1949), "Plexus" (1953), "Nexus" (1960). Henry Miller urodził się 26 grudnia 1891 roku w Nowym Jorku, jako syn krawca Heinricha Millera i Louise Marie Neiting. Będąc młodzieńcem działał w partii socjalistycznej. Krótko, bo tylko przez jeden semestr, studiował w City College of New York. Pomimo, że był wyjątkowym studentem, nie był skłonny zaakceptować systemu nauczania w college'u. Jego pierwszą żoną została Beatrice Sylvas Wickens, którą poślubił w 1917 roku. W latach 1928-1929, Miller spędził kilka miesięcy w Paryżu w towarzystwie swojej drugiej żony June Edith Smith (June Miller). W 1930 roku przeprowadził się do Paryża, gdzie przebywał do czasu wybuchu II wojny światowej, pomimo że miał mało pieniędzy lub cierpiał na ich brak i głodował. Sprawy zaczęły się zmieniać, kiedy spotkał Anaïs Nin, która odtąd go utrzymywała, jak również została jego 1934 roku Nin sfinansowała pierwsze wydanie "Zwrotnika Raka". W 1990 roku do kin trafił film o życiu pisarza w Paryżu i jego relacjach z June i Anaïs, zatytułowany "Henry i June". Dzieła Millera zawierały szczegółowo napisane relacje z doświadczeń seksualnych. Miller w swoim pisarstwie stawiał na naturalistyczny język. Opisy były dosadne, wręcz wulgarne, a z drugiej strony cechowały się wyrafinowanym i bogatym językiem. Jego pierwsza książka, "Zwrotnik Raka", została zakazana w USA z powodu obsceniczności. Kolejne powieści Millera, "Czarną wiosnę" i "Zwrotnik Koziorożca", spotkał ten sam los. Po kryjomu jego powieści jednak przedostawały się do Ameryki, budując ich autorowi "podziemną" reputację. W 1939 roku Lawrence Durrell zaprosił Millera na Grecję. Pisarz opisał swoją wizytę w książce "Kolos z Maroussi" (1941), którą uważał za swoje najwspanialsze dzieło. W 1940 roku Miller wrócił do USA, aklimatyzując się w Big Sur, w Kalifornii. W swoich pracach nadal rzucał wyzwanie amerykańskim wartościom kulturowym i postawom moralnym. Szeroko krytykował konsumpcjonizm w Ameryce, odzwierciedlony w książkach "Sunday After The War" (1944) i "Klimatyzowany koszmar" (1945). W tym czasie "Zwrotniki", cały czas zakazane na terytorium USA, były wydawane we Francji za sprawą wydawnictwa Obelisk Press, a później Olympia Press. Z Francji wywożono je do USA, gdzie stanowiły główną inspirację dla tworzącego się nowego ruchu amerykańskich pisarzy, tzw. "Beat Generation". Niektórzy bitnicy zaadoptowali stylistyczne i tematyczne zasady odkryte w powieściach Millera. W 1961 roku publikacja "Zwrotnika Raka" w USA doprowadziła do serii procesów sądowych, które testowały amerykańskie prawo w dziedzinie pornografii. Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych odrzucił w końcu zarzuty obsceniczności, oznajmiając, że książka Millera jest dziełem literackim. Było to jedno z ważniejszych wydarzeń przyczyniających się do powstania rewolucji seksualnej. Henry Miller zmarł 7 czerwca 1980 roku w wieku 88 lat. Po śmierci został poddany kremacji, a jego prochy rozrzucono w Big Sur. Wiosną 1999 roku francuski Le Monde ogłosił listę "100 książek XX wieku". Trylogia "Różoukrzyżowanie" znalazła się na 95 miejscu. Z kolei TIME umieścił "Zwrotnik Raka" w zestawieniu "100 najlepszych powieści".

henry miller o polakach